bez3manki

Wieloma ludźmi wstrząsnęła tragiczna śmierć posła Łukasza Litewki. To smutne wydarzenie, pokazuję, też stan polskich mediów. Zamiast promować takie postawy, takich ludzi, takich polityków, króluję różne Mejzy, Brauny i inni. A potem wieczne zdziwienie na wyniki wyborów i kto zasiada w ławach parlamentarnych.

To, że Scarlett Johansson jest zdolną aktorką, wiadomo od dawna. A filmem Eleanora Wspaniała udowadnia, ze może być też całkiem dobrą reżyserką.

Tytułowa bohaterka (w tej roli June Squibb) po latach musi przeprowadzić się z Florydy do swojej córki i wnuka do Nowego Jorku. Zmarła jej długoletnia przyjaciółka i współlokatorka, a ze względu na wiek nie może mieszkać sama. Przez przypadek poznaję studentkę dziennikarstwa Ninę (Erin Kellyman). I tutaj zaczyna się kłopot. Albowiem Eleonora sprzedaję fałszywą historię swojego życie, jako ofiarę Holocaustu.

Urok tego dość skromnego filmu to obsada aktorska. June Squibb jest fenomenalna. Jej bohaterka czasami bawi, czasami wzrusza. Nie można jej odmówić bezczelności, ale też i wrażliwości. Wspaniała jest scena w której Bessie (Rita Zohar) po latach przyjaźni wyjawia Eleonor swoją historię. To też film o samotności i żałobie, które nie zważają na wiek.

To drugi film fabularny June Squibb , w którym zagrała główną rolę, po Thelmie

Ostatnio na biegalni mijam dwie pary małżeńskie, jak sądzę, które co rano Nordic walkingują. Ot sobie dreptają i rozmawiają. Jaką oni mają dla mnie irytującą aurę. Wiem, to dziwaczne, bo nawet słowa z nimi nie zamieniłem, ale jest w nich coś drażniącego. Może to też to, ze uważam, takie sport, jak bieganie, czy to co robią, jako sporty, które należy uprawiać samodzielnie. Bo tutaj zespołowość się nie sprawdza, bo tylko rozprasza. Dla mnie bieganie, to czas tylko dla mnie. Dla moich myśli.

Od wczorajszego wieczoru TVN24 jest na cenzurowanym. Otóż przerwano przemowę laureata nagrody im. Bronisława Geremka, aktora Andrzeja Seweryna. Zamiast tego nadano, kolejny już wywiad z Wójcikiem z sekty JarKacza.

Na stację wylało się całe wiadro pełnych złości komentarzy. Dla mnie to nic dziwnego. Od dawna Te wu en 24 z kulturą ma na bakier. Sprawy z nią związane praktycznie na antenie stacji nie istnieją. No chyba, ze pojawi się jakiś film ze stajni WB, to wtedy promocja na całego.

Wczorajsza sytuacja pokazuję też inny grzech współczesnych mediów. Rozjazd między nimi, a ich odbiorcami. Widz jest inteligentniejszy, spragnionych innych rzeczy, niż często serwują im media. Zamiast traktować go jako równorzędnego partnera, jest traktowany jak przygłup, któremu trzeba wszystko łopatą tłumaczyć.

Kino tęczowe.

Jesteś młodym chłopakiem. I zmierzasz się ze swoją seksualnością. Czujesz się, ze stoisz na rozdrożu. O tym opowiada film Riley.

Dakota Riley (Jake Holley) jest gwiazdą swojego liceum. Najlepszy zawody drużyny futbolowej. Ze swoją dziewczyną tworzą uroczą parę. Jedna on czuję, że bardziej pociągają go jego koledzy. Że bardziej zachwyca go męskie ciało. I togo przeraża. Bo boi się zarówno reakcji kolegów z drużyny, jaki i religijnych rodziców. Podejmuję różne próby seksu z innymi facetami, w tym z kolega z klasy Liamem (w tej roli gwiazda Gorącej rywalizacji Connor Storrie).

Siłą tego skromnego filmu jest jego scenariusz. Jest w nim sporo prawdy życiowej. Tego co przeżywać mogą młodzi ludzie nieheteronormatywni, którzy mieszkają w małych tradycjonalnych i samczych miejscach. Gdy ich wrażliwość styka się z taką rzeczywistością. Do tego całkiem dobre aktorstwo młodych aktorów.

Adam Woronowicz i Cezary Sikora poprowadzą show „Taskmaster” w TVN. To bardzo dobra wiadomość dla pana Adasia. Przecież od lat bidulek nie zagrał w żadnym filmie, serialu, czy nawet reklamie. Nie będzie więc możliwości, że co chwila będzie pojawiał się na ekranach telewizorów. Że widzowie poczują nim przesyt.

A skoro mowa o przesycie. Marcin Prokop w jednym z ostatnich wywiadów wyznał, ze podczas realizacji trzeciego sezonu Niezwykłe Stany Prokop poczuł wypalenie zawodowe. Pan który robi pierdyliard programów, facet, który nie zmienia się od lat, poczuł coś takiego. Może czasami trzeba powiedzieć nie. I dać sobie spokój. Sobie i widownii.

Nie zamierzam być solidarny ze środowiskiem, które dało mi poznać smak homofobii. Nie zamierzam być solidarny, ze środowiskiem pełnym chamstwa, głupoty, nietolerancji. Nie będę więc pomstował na KO i zagłosuje na nich w nadchodzących wyborach. I tak mnie związki zawierane w urzędach stanu, czy tez inne formy nie obchodzą.

I znowu skończył się piątki z The Pitt. I znowu czeka mnie dłuższe oczekiwanie, aby piątki były z tym serialem.

Jak na mój gust, to był trochę inny sezon, niż premierowy. Jakby bardziej opierał się na emocjach. Co najbardziej było widoczne u doktora Robbiego (Noah Wyle). Twórcy w ciekawy sposób pokazali męską depresję. Zafundowali sezon pełen obaw wobec szefa oddziału zarówno jego kolegów, jaki i widzów. Świetne jest też to, że i pozostali bohaterowie się zmienili, że dojrzali, okrzepli. Czuć, że są na innym etapie życia i karier.

Coś czuję, że i ten sezon w nadchodzącym sezonie nagród znowu rozbije bank. Wyle, LaNasa chyba powoli mogą szykować podziękowania. Oboje dali koncert wspaniałej gry aktorskiej. Pełnej emocji i niuansów. A co do pojawiających się pogłosek o spinoffie o nocnej zmianie, sam nie wiem. Z jednej strony było by fajnie, widzieć w większej roli Shawna Hatosyego, z drugiej jest obawa, czy oba seriale nie ucierpiałby na jakości. Bo napisać więcej scenariuszy mogłoby sprawić, ze kreatywność szybko by się wyczerpała.

Więc, byle do stycznia. Oby.

Miłuj sąsiada swego, możesz mieć gorszego.

Do takiego wniosku można dojść po obejrzeniu pierwszego sezonu dokumentalnego serialu Sąsiedzi. W każdym z 6- odcinków widzowie dostaję dwie historię sporów sąsiedzkich rozgrywających się w różnych miejscach w USA. Jedna historia, to niemalże historia z Samych swoich. Ogólnie są to opowieści o konfliktach, które eskalują. Które brały się z drobnostek i na przestrzeni miesięcy, lat nabierały rozpędu i kończyły się często w sądach. Tymczasem, gdyby była odrobina dobrej woli, do tego by nie doszło. Bo bywało tak, że sąsiedzi są do siebie podobni, że dzielą wspólnie pasję (jak jest to w pierwszym odcinku). Tymczasem zacietrzewienie, awanturnictwo doprowadza do coraz większych konfliktów, a nawet przemocy.

Serial czasem bawi, czasem przeraża. Bo niewiele trzeba, by tracić czas i energię na konflikt z błahego powodu (jak np. rywalizacja o ozdoby na Halloween). Brak takiej chęci zrobienia kroku w tył może utrudniać życie na lata. Sąsiedzi bywają ciekawi, ukazując jak Amerykanie potrafią wykorzystać też swój system prawny.

Ale obłędnie dziś na biegalni pachniały mirabelki.

Ostatnie dni w sobie trochę lęku o R. Leżała w szpitalu, czekała na zabieg. I musiała mieć krew przetaczaną. Okazało się, że ma silną niedokrwistość. Przez to wszystko jakiś niepokoju towarzyszył mi przez ostatni tydzień. Mimo, że nie widzieliśmy się kilka lat, nadal jest na swój sposób ważna dla mnie. Dziś wróciła do domu w dobrym samopoczuciu. Więc lekkie wyciszenie i uspokojenie jest.