bez3manki

Tęczowe kino.

O tym jak jedna noc może zmienić, przetasować życie opowiada film z 2014 roku Mój przyjaciel heteryk The Last Straight Man.

Wszystko zaczyna się w wieczór kawalerski Coppera (Scott Sell). Wśród jego uczestników jest jego długoletni, najlepszy przyjaciel Lewis (Mark Cirillo). Gdy panowie zostają sami, zaczynają pewną grę. W jej wyniku Lewis opowiada przyjacielowi, że uprawiał sex z innym mężczyzną. Ta rozmowa stała się iskrą, którą sprawiał, że przyjaźń panów wkracza winne rewiry. Tej nocy poszli po raz pierwszy do łóżka. Dla Copera zacznie się nowy rozdział w życiu, badanie swoje sekularności. Od tego dnia przyjaciele spotykają się co roku w tym samym pokoju hotelowym, w którym wszystko się zaczęło. My jesteśmy świadkami kilku takich spotkań. Widzimy, jak ich życie się zmienia, jak oni się zmieniają, ich potrzeby. Jak dorastają do podejmowania różnych trudnych decyzji.

Film Marka Bessengera, autora scenariusza i reżysera. to bardzo intymna opowieść. Zarówno na poziomie uczuć, albowiem całość rozgrywa się tylko między dwojgiem bohaterów. Praktycznie przez cały film nie widzimy nikogo innego. Jest niemalże teatralny. Ale także intymny jeśli chodzi o sceny erotyczne, nagość. Trochę w tym filmie jej jest. Ta opowieść o trudach życia, osoby, która jest rozdarta uczuciem do dwóch osób. Nie bardzo też pogodzonej ze swoją orientacją. Druga strona zaś, kocha swojego przyjaciela, czasami chciałby więcej, ale godzi się na to co ma.

Ciekawostki

Początkowo w kolejnych częściach filmu te same postacie miały grać różne pary aktorów, ale pomysł uznano za zbyt „efekciarski”.

Ostatnie kilka dni spędziłem w świecie Jane Austin. A to za sprawą dwóch seriali: tegorocznego Ta inna siostra Bennet oraz już klasycznego Duma i uprzedzenie z 1995.

Ten pierwszy to adaptacja książki Janice Hadlow z 2020 roku i skupia się na jednej z sióstr Bennet z Dumy i uprzedzenia. Mary Bennet (Ella Bruccoleri) odstanie od swoich sióstr uroda. Ma też zupełnie inne zainteresowania, uwielbia czytać i ku przerażeniu matki, nosi okulary. Żyje w cieniu piękniejszych sióstr, ale to wszystko się zmienia, gdy przeprowadza się do Londynu, do wuja, jego żony i dzieci. I tam pod ich wpływem rozkwita. I jak bywała u Austin, mam dwóch kawalerów, niedomówienia, języki, złych zazdrosnych panien.

To jeden z lepszych seriali tego roku. Z cudowną atmosferą, humorem. Pięknymi widokami Wielkiej Brytanii w tle. I jest też bardzo dobrze zagrany. To kolejna produkcja w tym roku, po Młodym Shelroku w której Dónal Finn jest bardzo dobry. Urocza jest Indira Varma jako jako pani Gardiner. Ten serial jest wspaniały na poprawę humoru.

I po zachwytach nad tym serialem, postanowiłem przypomnieć sobie Dumę i uprzedzenie. Z przyjemnością stwierdzam, ze ten serial nadal ma w sobie to coś. Po pierwsze jak oni tam grają. Alison Steadman jako matka jest rewelacyjna. Tam chemia między Jennifer Ehle i Colinem Firthem. Te kostiumy, choreografia scen tanecznych. Można powiedzieć, ze od tego serialu, zaczęła się nowa epoka seriali i filmów kostiumowych. Oglądając, aż się dziwiłem, ze przeróżne ciotki rewolucjonistki jeszcze nie potępiły tej produkcji. Tak chętnie lustrujące filmy sprzed lat, nie rzuciły się na to. A przecież mamy „ośmieszanie młodych dziewcząt” i ślub nieletniej ze starszym mężczyzną.

Świat amerykańskiej telewizji dziś, zmarł James Burrows, twórca, reżyser seriali komediowych. Wyreżyserował wszystkie odcinku serialu Will i Grace. Wraz z braćmi Glenem i Lesem Charlesami był współtwórcą niezapomnianego serialu Zdrówko.

W ciągu 26 lat był 24 razy nominowany do nagrody Emmy za reżyserię odcinka komediowego, co oznacza jedną nominację rocznie od 1980 r., z wyłączeniem 1997 i 2004 r. Ogólnie zdobył 11 tych nagród.

W lutym 2016 roku stacja NBC uhonorowała reżysera i producenta z okazji 1000. odcinka sitcomu. Osiągnął to 24 listopada 2015 roku, pracując nad Crowded z Carrie Preston, Patrickiem Warburtonem i Stacy Keach w rolach głównych.

Wyreżyserował między innymi odcinki takich hitów jak Przyjaciele, Skrzydła, Trzecia planeta od słońca, Dwóch i poł, Frasier, 2 spłukane dziewczyny, Teoria wielkiego podrywu, Karolina w mieście.

Jednym z jego najpopularniejszych seriali był serial Cheers Zdrówko , którego akcja rozgrywała się w barze. Jego ojciec, Abe Burrows, był scenarzystą radiowym w latach 30. XX wieku, a jednym z jego najpopularniejszych seriali był Duffy’s Tavern, którego akcja również rozgrywała się w barze.

Brał udział w trzech różnych i niezwiązanych ze sobą projektach zatytułowanych Partenrzy : filmie Ryana O’Neala i Johna Hurta Partnerzy (1982) jego jedyny filom kinowy ; serialu telewizyjnym Partnerzy (1995) z Tate’em Donovanem i Jonem Cryerem ; oraz serialu telewizyjnym Partnerzy (2012) z Michaelem Urie i Davidem Krumholtzem

Jakieś licho bądź liszko podkusiło mnie bym wszedł na pewną stronę internetową, na której pracownicy opisują pracodawców. Często gęsto ostrzegają przed nieuczciwymi ludźmi. Ja zaś wpisałem jednej z ostatnich moich miejsc pracy. A tam kolejny wpis. I znowu oszukana została kolejna osoba. Nawet podobny scenariusz ich działań jest. Na początku jest miło i sympatycznie, a później zaczyna się. Dodawanie obowiązków, kłopoty z płacą, chamskie zachowanie. A żeby było mało, oni ciąglę starają się o fundusze z Urzędu Pracy. I dostają je. To pokazuję, jak marnowaną bywają pieniądze z budżetu. Bo chyba jeśli ktoś szybko odchodzi ze stanowiska w danej firmie, to urzędnikom powinna zapalić się czerwona lampka, że coś jest tam nie tak.

Jestem lepszy niż wszystkie sieci sklepów razem wzięte. Albowiem już zacząłem przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Serio, serio. Dziś rozpoczął się pierwszy etap robienie nalewki truskawkowej. A co na ma wspólnego ze świętami, się zapytacie. Już grzecznie odpowiadam. Ta nalewka nadaję się do picia właśnie pod koniec roku i wyśmienicie pasuję do sernika. Więc panie, panowie czas do Gwiazdki się przygotować.

W 2021 roku powstał film Punkt wrzenie Boiling Point. Ta opowieść dziejąca się w restauracji był zrealizowany w jednym ujęciu w czasie rzeczywistym. W 2023 roku powstał 4 odcinkowy serial, w którym poznajemy dalsze losy bohaterów.

Tym razem jednak główny bohater filmu Andy Jones (Stephen Graham) jest postacią epizodyczną, dochodzi do siebie po wydarzeniach przedstawionych w filmie. Na pierwszy plan wysuwa się Carly (Vinette Robinson) zarządza ona teraz własną restauracją. Każdy odcinek to opowieść o jednej zmianie. Zmianie pełnej emocji, nerwów. Opowieść o kłopotach finansowych, trudnych gościach, kłopotach zdrowotnych.

To prawie bardzo dobry serial. Prawie, bo ostatni odcinek trochę obniża ocenę. W finale tempo niestety siada. I robi się nudnawo. Do tej pory było naprawdę mocno. Świetne zdjęcia, to niemalże wspaniała choreografia była. I jak oni pokazują jedzenie. Gdyby nie inne emocję ukazane na ekranie, to na głodniaka bym tego serialu nie polecał oglądać. Bo niektóre wątki mocno mogą chwytać za gardło. Plusem tej produkcji są bohaterowie, tworzą oni barwną mieszankę charakterów, osobowości. I na dodatek obsada też zachwyca.

15- minutowa rozmowa telefoniczna, a człowiek przeżywa ją drugi dzień.

Nie wiem, czy ja aż tak dużo wymagam, czy przez to, że jestem jedynakiem, to inaczej odczuwam. Jednak, gdy człowiek już dawno i nie raz mówił o pewnych sprawach, a twoja przyjaciółka wraca do nieaktualnego stanu sprzed lat, to jednak moja irytacja rośnie. Tym bardziej, że staram się pamiętać co kto mi powiedział. O ludzkich pragnieniach, o zamiarach. Taka mieszanka powstała smutku i irytacji.

Zmarła Anne Schedeen, aktorka, której rozpoznawalność przyniosła rola Kate Turner w serialu Alf. Jej ciąża z córką została wpisana do serialu. A przed tym serialem, wystąpiła w wielu odcinkach pilotażowych seriali, które nigdy nie ukazały się na antenie. To łączyła ją z przyjacielem George’em Clooneyem.

Z obsady Alfa już tylko Andrea Elson (Lynn) i Paul Fusco (twórca serialu i ALF) żyją. Po latach okazało się, że Max Wright był osobą bardzo konfliktową i nie przepadał za pracą nad serialem. Niejasne do końca są przyczyny śmierć Benjiego Gregoryego. Andrea Elson zaś cierpiała na bulimię.

Cher. Ikona. Gwiazda muzyki, filmu i telewizji. Od dekad fascynuję i elektryzuję miliony fanów na całym świecie. Ostatnio w moje łapki wpadał I tom jej autobiografii.

Czytając książkę często krążyła mi po głowie myśl, że albo miała ona słabego redaktora, albo Cher nie znosi słowa sprzeciwu. Jest ona albowiem zbyt szczegółowa. Gwiazda nam się rozpisała. I tak o to mamy dość szczegółową historię jej matki od dzieciństwa, po przez kilka małżeństw. Co po pewnym czasie bywa nużące. Autorka opisuję swoje niezbyt radosne dzieciństwo. Potem mamy sporo o edukacji przyszłej zdobywczyni Oscara. Tak naprawdę opowieść nabiera tempa, wraz z rozwiejem jej kariery. Od pierwszych nagrań studyjnych, duet z Sonnym Bono, po kolejne płyty (co dziwne mało pisze o piosenkach czy pracach nad albumami). Po koncert i sukces programu telewizyjnego. To też historia jej małżeństw, przyjaciół, dzieci. Tom I kończy się w 1980 roku i za moment Cher ma zacząć karierę aktorską. Więc mam nadzieję, ze kontynuacja będzie ciekawsza.

To nie jest jakoś wybitnie zła książka, ale też nie jest bardzo dobra. Za dużo szczegółów, czasami może brak dystansu. Może odrobiny poczucia humory więcej by się przydało. Czasami można odnieść wrażenie, że Cher jest dość płyta, patrząc ile miejsca zajmuje opis strojów i makijażu. Z drugiej strony to też opowieść o walce o siebie. Walce ze światem, którym w tamtym czasie nie był zbyt przychylny kobietą. Jednak mimo tych wad, czekam na ciąg dalszy.

I kolejne wielkie wydarzenie sportowe w tym roku trwa. Teraz milion kibiców piłki nożnej ma swoje święto. Mistrzostwa świata w piłce nożnej. I znowu na ekranach telewizorów co chwila pojawią reklamy sponsorów tej imprezy. I znowu można poczuć pewien dyskomfort czasami. Albowiem często te reklam dotyczą pożywienia czy napoi, które ze zdrowiem mają nie wiele wspólnego. Gdy przybywa otyłych dzieci i młodych ludzi, nie wiem, czy takie firmy powinny być identyfikowane ze sportem czy jego gwiazdami. Czy ulubieńcy tłumów, już często bogaci ludzi, muszą reklamować chipsy czy sieć fast foodów? Wiadomo pieniądz nie śmierdzi, zatem moje myśli opamiętanie się jest wysoce naiwne.

I znowu huśtawka nastrojów. Od doliny, od nienawidzę was wszystkich po wykonanie radosnego telefonu z życzeniami urodzinowymi. Od mam wszystkiego dosyć, po radość z piedółek. Wieczny taniec od podłogi do ściany.