bez3manki

Michał Sikorski, aktor, który sławę zdobył dzięki roli Jakuba Adamczewskiego w serialu 1670 udzielił wywiadu dla Tygodnika Powszechnego. Jedna kwestia z tej rozmowy odbiła się szerokim echem. Aktor odmówił, mimo sporej gaży, udziału w reklamie piwa. Na taką decyzję wpłynęła opowieść jego kolegi aktora. Usłyszał on, że dzięki śmiesznej reklamie piwa zero, pewna pani powiedziała, ze jej dwunastoletni wnuczek co wieczór piję to piwo. I taka postawa Sikorskiego bardzo mi się podoba.

Mógł on szybko i łatwo się urządzić. Ale znając efekty społeczne takiej pracy powiedział nie. Szkoda, że niektórzy jego koledzy po fachu nie mieli takich przemyśleń. Bo z bólem oglądałem reklamy alkoholu z Piotrem Fronczewskim czy Jakubem Gierszałem. Szkoda, że talent, jaki mają nie uchronił ich od takiej wpadki. Wątpię też, by Adam Woronwicz, aż tak potrzebował pieniędzy, by stać się twarzą piwa. Facet trzaska film za filmem, serial za serialem i jakoś wątpię, by jego dniówka za dzień zdjęciowy była niska. I nie zapominajmy o tantiemach. Nazwisko, wizerunek ma się jedno. I rozsądnie trzeba nim szafować.

I doprowadziłem kobietę do płaczu. I to za pomocą SMS-a. Po prostu złożyłem życzenia moje byłej nauczycielce, a od lat przyjaciółce. Napisałem, że nie tylko uczyła mnie języka polskiego, ale i pomogła posklejać się. Po latach bardzo złych nauczycieli, takich, przez których moja samoocena spadła poniżej zera, nagle trafiłem pod jej skrzydła. I nagle okazało się, że nie jestem tumanem, kretynem, debilem. Ze to co mówię ma sens i że jestem wysłuchany. Żałuje, że ona była tak nieliczną przedstawicielką swojego zawodu, którą wspominam miłym słowem.

Zanim jak to jest w ostatnich latach, zaczęto mówić o toksycznych nauczycielach, ja o tym napisałem na popularnym w tamtym czasie portalu Nasza cela, wróć Nasza klasa. No i rozpętało się małe piekiełko. Bo zamiast słodko pierdzących wspomnień, ja pojechałem z grubej rury. Bez cenzury, bez hamulców. I tak człowiek zostaję wrogiem publicznym numer 1.

Na początku był chaos. Te sentencja świetnie też opisuję narodziny programu Staurday Night Live,a o tym opowiada film Saturday Night.

Akcja filmu zaczyna się o 22.00 11 października 1975 roku, czyli w wieczór, w którym na stałe zmieniła się historia amerykańskiej telewizji. Wtedy to na ekranach pojawił się program, który był i jest wylęgarnią gwiazd komedii. Biedny jego pomysłodawca i szef Lorne Michaels (Gabriel LaBelle) cały czas walczy z szefami oswój program, z aktorami, ze scenarzystami. Na 1,5 godziny czasu antenowego ma 3 godziny materiału. I nadal nie wie, co ma wyrzucić. Ciągle jest w ruchu, a wraz z nim my widzowie. Poznajemy między innymi takie późniejsze tuzy komedii jak: Dan Aykroyd, John Belushi, Chevy Chase czy Jim Henson. Widać tutaj jak na dłoni, że ten ostatni mocno się inspirował programem i jego kulisami tworząc Muppet Show. Mimo że do potencjalnego wejścia na antenę jest coraz mniej czasu, to chaos pączkuję.

Oglądając film Jasona Reitmana nie mogłem wyjść z podziwu nad montażem, zdjęciami i charakteryzacją. Cory Michael Smith to wypisz wymaluj Chase. A J.K Simmons jest nie do poznania. Jeśli jesteście fanami telewizji, to film dla Was. Zostaniecie zabrani wprost za kulisy NBC. Jeśli kochacie SNL zobaczycie jego narodziny. Bolesne, ale dziecko piękne i warte bólu.

Ciekawostki.

Nicholas Braun gra dwie role: Kaufmana i Jima Hensona .

Jon Batiste nagrał muzykę do filmu na żywo na planie.

W momencie premiery filmu w 2024 r. jedynymi dwoma aktorami w obsadzie, którzy faktycznie prowadzili Saturday Night Live, byli Willem Dafoe i JK Simmon .

Po obejrzeniu filmu prawdziwy Chevy Chase powiedział reżyserowi Jasonowi Reitmanowi : „Cóż, powinieneś się wstydzić”.

Coraz dziwniejsze sny mnie nawiedzają. W jednym miałem chomika, małego uroczego chomika. No i z tym urokliwym stworzonkiem byłem w łazience. I nagle wyskoczył mi z rąk, wprost na kafelki. Tylko usłyszałem jak łamie kark. Ciałka nie znalazłem, bo obudziłem się przerażony. Najdziwniejsze, że teraz czasami jak jestem w łazience odczuwam jakieś wyrzuty sumienia, za uśmierconym, nieistniejącym zwierzakiem. A w drugim śnie miałem pracę. A w niej przed szefem, który przypominał amerykańskiego aktora Jeremyego Sisto, wymądrzałem się przed trzema koleżankami. Na koniec dnia pracy szef zaprosił nas do jakiegoś pokoju, na film instruktażowy. I w czasie seansu, można powiedzieć, ze lekko dobierał się do mnie. Czy na sali jest lekarz?

Sobotni wieczór przyniósł koszmarną wiadomość. Zmarła Diane Keaton. Ikona kina. Jedyna i niepodrabialna. Przez lata muza Woddyego Allena. Annie Hall napisał właśnie z myślą o niej. Jej prawdziwe imię to Diane Hall, a pseudonim to Annie. Za rolę w tym filmie otrzymała swojego jedynego oscara. Do nagrody Akademii nominowana czterokrotnie. Dla mnie jej ostatnia scena w Ojcu chrzestnym 2 to arcymistrzostwo świata w dziedzinie aktorskim.

Był członkiem oryginalnej obsady broadwayowskiego musicalu Hair 1968.

Przywrócono styl mody stworzony przez Marlene Dietrich i Katharine Hepburn , gdy kobiety na całym świecie zaczęły nosić garnitury i krawaty; po raz pierwszy został dostrzeżony przez publiczność w filmie Annie Hall.

Amerykański Instytut Filmowy uhonorował ją w 2017 r. nagrodą AFI Life Achievement Award, która „honoruje osoby, których kariera w filmie lub telewizji w znacznym stopniu przyczyniła się do wzbogacenia amerykańskiej kultury”.

Naprzeciwko szkoły średniej Santa Ana w Santa Ana w Kalifornii której była absolwentką. znajduje się ulica nazwana jej imieniem.

W obu jej filmach z 1977 roku, Annie Hall i „W poszukiwaniu idealnego kochanka” , pojawia się nawiązanie do „ Ojca chrzestnego” . W tym pierwszy,m Woody Allen wspomina o filmie, gdy dwóch mężczyzn zaczepia go przed kinem, prosząc o autograf. W drugim Theresa (Keaton) czyta „Ojca chrzestnego” Maria Puzo przy barze, gdy podchodzi do niej Richard Gere .

Znalazła się na 46 miejscu „100 najseksowniejszych gwiazd w historii kina” sporządzonym przez miesięcznik Empire.

Wyreżyserowała dwa teledyski Belindy Carlisle „I Get Weak” i „Heaven Is A Place On Earth”.

Wśród ról, o które się ubiegała lub była brana pod uwagę znajdują się: Vicki Vale w filmie Batman, Joanny Kramer w filmie Sprawa Kramerów, którą otrzymała Meryl Streep, Sary Connor w filmie Terminator. Angaż ostatecznie otrzymała Linda Hamilton, Diany Christensen w filmie Sieć, którą ostatecznie powierzono Faye Dunaway, Maerose Prizzi w filmie Honor Prizzich, jednak ostatecznie angaż otrzymała Anjelica Huston.

Przyznaje bez bicia, byłem fanem programu Jack Whitehall: Podróże z moim ojcem. Bawiły mnie przygody podczas podróży brytyjskiego komika i jego ojca. Odmienne podejścia do świata, postawy życiowe. Byłem ciekaw kolejnego cyklu z tym duetem, to znaczy Jack Whitehall: Ojcostwo z moim ojcem. I niestety doznałem ostrego zawodu.

I sam się zastanawiam czy ja się zmieniłem, czy Jack. Czy zobaczyłem, jego infantylizm, czy nagle taki się stał. Jack został ojcem córeczki i zamiast stać się dojrzałym facetem, zdziecinniał. Odniosłem wrażenie, że za bardzo błaznuję, że nie szanuję innych bohaterów ich czasu. Choć pierwszy odcinek jeszcze nie jest zły, to kolejne porażają błazenadą. Miałem wrażenie, że bardziej skupiał się na swoich dziwactwach, przygodach, niż na zmianach w swoim życiu. Jakby robienie tego programu miało odciągnąć go od pomocy swojej partnerce, matce dziecka. Bywał nieznośnie i irytujący i męczący. Chyba lepiej wcześnie skończyć przygody z Jackiem i jego ojcem.

Człowiek jedzie autobusem na pierwszą randkę. Nagle dostrzega, że po przeciwnej stronie siedzi jego randek. I zaczyna się dylemat. Podejść, wysłać SMS-a, że już się widzimy, czy czekać na miejsce docelowe. I tak upływa podróż. A na koniec człowiek się budzi z uczuciem ulgi. No, chyba nie uwierzyliście, że ja i randka.

Wpadłem na pomysł na biznes. Krojenie kapusty do kiszenia i joga. Nie wiem, jak przy krojeniu kapusty dodać pozy, ale przy wkładaniu do gara już tak. Ja, aby ładnie je ugnieść mocno na dłoniach, kłykciach się opierałem, a jedna noga w górze. Skoro uprawia się jogę z kozami, alpakami, to można i z kiszeniem kapusty.

Czuję, że jestem w mniejszości. Który to już raz, swoją drogą. Albowiem ja wolę się przechłodzić, niż zgrzać A patrząc na moich współobywateli, widzę, że oni są w przeciwnej drużynie. I po ulicach spacerują już odziani w grubsze kurtki, czapki, nauszniki. Ja z gołą głową, albo cienka kurtka, albo jakaś sportowa bluza. Czasami można poczuję chłodek, ale zawsze można przyspieszyć. No i wiatr mnie przeleci. Chociaż on. Gdy innych brak 🙂

Jakże rozkoszna jest 6 odcinkowa przygoda Paryż-Stambuł z Sue Perkins. Sue Perkins cudowna brytyjska komiczka, prezenterka, z Mel Giedroyc tworzyła nieodżałowany duet w Wielkich Brytyjskich Wypiekach.

Kolejny raz wyrusza w podróż, tym razem szlakiem legendarnego Orient Expressu. Od Paryża, przez Sztrasburg, Monachium, Salzburg, Wiedeń, Budapeszt, Transylwanię, Bukareszt, Stambuł, Kapadocję. Zwiedzamy więc zarówno zabytki, jak i współczesne atrakcje. Spotyka się z mieszkańcami, zapoznaję się z folklorem, smakami. Czyli można powiedzieć, że z dna danego miasta, kraju. A wszystko to z ogromnym poczuciem humoru, ciekawością świata i szacunkiem dla innych.

Chyba zapadem w sen zimowym. Nic tylko bym spał. I to bez względu na pogodę. Czy słońce, czy deszcz mam ochotę na drzemki co chwilę. Nawet w nocy całkiem nieźle zasypiam. Czyżby ta mini dawka leku na ciśnienie, którą zażywam co rano, tak działa. Tak mi ciśnienie obniżała, że energię zabierała i robiła leniwca czy koale.