bez3manki

Jeśli ktoś tak jak ja, czyli ktoś, kto nie jest specjalnym fanem psów #kotyteam, a nawet mocniej #chomikiteam, oglądając program Psyjaciele w potrzebie, wzrusza się i zachwyca, to coś to znaczy.

4-odcinkowy serial dokumentalny pokazuję jak, Pete Wicks, brytyjski celebryta, uczestnik wielu reality shows, jest wolontariusze w organizacji charytatywnej Dogs Trust, która pomaga bezdomnym i skrzywdzonym psom. Widzimy bezdomne, chore psy, ich leczenie, oswajanie z ich lekami i szczęśliwe zakończenia, gdy znajdują nowe domy i kochające rodziny.

Pete Wicks ma w sobie dużo czułości i humoru. Widać jak bardzo kocha psy, jak przejmuję się ich stanem i losem. Pokazuję też szacunek jakim darzy pracowników fundacji. Wykonuję każdą, nawet brudną robotę. I to też przykład, by nie oceniać powierzchownie ludzi. Bo Pete ma tatuaże, dużo biżuterii nosi, wystylizowana broda, można by pomyśleć, że taki rączek sobie nie pobrudzi, że jest skupiony na sobie ,a to bardzo wrażliwy i uczuciowy facet.

To taka produkcja telewizyjna, o której można powiedzieć misyjna. Która pokazuję, ze takie osobowości telewizyjne mogą robić coś ciekawego i dobrego. Bo zawsze jest szansa, ze po obejrzeniu tego programu, ktoś, świadomie adoptuje psa.

Nie jestem patriotą. Zamiast polskiej produkcji, zachwycam się francuską. Mam na myśli 8 kobiet.

W tym tygodniu po raz pierwszy obejrzałem teatr tv z 1970, który powstał na podstawie tekstu Roberta Thomasa. I mimo doborowej obsady w tym Hanki Bielickiej, Zofii Mrozowskiej, Barbary Wrzesińskiej czy Wandy Łuczyckiej, to całość mnie nie porwała. Może to przez najmłodsze aktorki czyli Irenę Szczurowską i Jolantę Zykun, które odbiegały od reszty obsady. Może to przez średnią realizację telewizyjną. Sam do końca końców nie wiem.

A filmową wersję François Ozona, pokochałem od razu. Też mamy wianuszek gwiazd w obsadzie. Same brylanciki. Może to przez inny format. Może to dzięki piosenką, choreografii. Wiadomo inne budżety obie produkcie miały i powstawały w różnych epokach, ale film miał lekkość, stylowość, której Kobrze zabrakło.

Christopher Lee jeden z najbardziej wszechstronnych aktorów, którzy pojawiali się na ekranach. Bo i monstrum Frankensteina i Dracula i Sherlock Holmes i Mycroft Holmes, również Rocheford, jak i Francisco Scaramanga. Książe Filip i Stefan Wyszyński. Rozrzut ról ogromy.

O jego życiu i karierze opowiada dokument Żyć i umrzeć jak Christopher Lee. I jak to w tego typu produkcjach mamy fragmenty ról filmowych, wypowiedzi bliskich. Jest jednak coś, co wyróżnia ten film. Po pierwsze narratorem jest marionetka o wyglądzie bohatera, której głosy użycza brytyjski aktor Peter Serefinowicz, modulując swój głos, na głos Lee. Drugim wyróżnikiem są anonimowane wstawki w różnych stylach. Np. jego wojenne przygody są stylizowane na plansze komiksowe. Właśnie ten artyzm sprawia, że film Jona Spira ma w sobie urok. Mimo, że jak na dokument jest dość długi, ponad 1,5 godziny trwa, to nie jest nudny. Do tego ciekawy bohater, które życie było bujne. W młodości bohater wojenny, o niektórych jego działaniach w tamtych latach, nadal nie można mówić. Potem długa i bogata kariera aktorska, a w późniejszym wieku i muzyczna. Ciekawa osobowość, grywał często gęsto mroczna postaci, a prywatnie osoba obdarzona dużym poczuciem humoru. To po części też mały wycinek z historii kina brytyjskiego, europejskiego i amerykańskiego. Cudowna podróż przez dekady.

Zmarł Andrzej Morozowski. Dziennikarz. Autor książek.

Był śród twórców jednych z najważniejszych mediów w Polsce. Radia Zet i TVN24. Wraz z Tomaszem Sekielskim w TVN, w programie Teraz My! stworzył jeden z najbardziej znanych materiałów tak zarwane taśmy Renaty Beger. Za to dostał potem chyba wszelkie nagrody

Był osobowością medialną. Z poczuciem humoru, bystrym.

Tom Hiddleston, aktor, który zasłynął rolą Lokiego w serii filmów ze stajni Marvela teraz pokazał się w nowej, innej roli. Jako gospodarz i jeden z producentów wykonawczych 3-odcinkowego serialu Pompeje: podróż w czasie z Tomem Hiddlestonem.

W tej dokumentalno-fabularnej produkcji jesteśmy świadkami ostatnich 24-godzin przed wybuchem Wezuwiusza. Wszystko to na przykładzie trójki Rzymian: byłego żołnierza, bizneswoman i nastolatka. Twórcy sprawnie pokazują ich los, ich działania z wypowiedziami współczesnych naukowców, archeologów, psychologów.

Całość wgląda jak śledztwo prowadzone przez Hiddlestona, ma nawet tablice z linią czasu, poświęconą każdemu z trójki bohaterów. Nie wiem, czy gra, czy naprawdę przejmował się ich losem? Ale wygląda to uroczo na swój sposób. Mimo, ze efekty specjalne, użyte w części starożytnej nie powalają, to jednak dobrze to wszystko się ogląda. I im dalej idziemy, tym mocniej angażujemy się w losy mieszkańców Pompei. Bywa to wszystko bardzo wzruszające. Tom jednak od czasu do czasu daję nam uśmiech, swoim małymi czarami. Ten serialu pokazuję tez, że jako ludzkość w niektórych aspektach nie wiele się zmieniliśmy. Przykładem niech będzie fakt, że wulkan tamtego feralnego dnia, już wcześnie dawał znak o nadchodzącym kataklizmie. Jednak mieszkańcy, przyzwyczajeni do jego aktywności, ignorowali je. Podobnie przecież bywa i dziś. Ten serial pokazał widowni, fakt, że po wszystkim ci którzy ocaleli, byli w takiej samej sytuacji, jak bywają np. uchodźcy, ci co przeżywają inne katastrofy. Nagle stracili wszystko, całych ich świat zginął, a oni gromadzili się w obozach i potrzebowali pomocy humanitarnej. To też opowieść o innym mieście, o Herkulanum, w którym było mniej ofiar, bo przeprowadzono akcję ewakuacyjną.

To całkiem ciekawa i dobrze zrobiona produkcja. Sporo zawdzięcza osobowości i charyzmie Toma Hiddlestona. Widać, że autentycznie interesuję się historią tamtej epoki. Zna łacinę i słucha specjalistów. Nie nudzi, wciąga swoją akcją. Stworzono też ciekawe portrety trójki bohaterów. Tak by nam współczesnym, wydali się bliscy.

Walter Matthau swojego jedynego Oscara zdobył za role Williego Gingricha w filmie Szczęście Harry’ego. Oglądając to dzieło Biliyego Wildera od samego początku byłem zachwycony jego grą i to taki w pełni zasłużony Oscar.

O to historia kamerzysty telewizyjnego Harryego Hinkle (wyśmienity Jack Lemmon), który podczas meczu futbolu ulega wypadkowi. Jego szwagier, którego gra Matthau, postanawia to wykorzystać. Jest adwokatem specjalizującym się tego typu sprawach i różnymi sprytnymi trikami doprowadza do zawierania ugód. Tym razem kroi się większa sumka. Bo i można stację oskarżyć i drużynę i stadion. Biedny Harry ulega jego namową i zaczyna się komedia oszustw, ale i początek pewnej przyjaźni. Między ofiarą a nieszczęsnym sportowcem Luther ‚Boom Boom’ Jackson (Ron Rich).

I jak to u mojego ukochanego Wildera mamy komedię z pewną dozą szaleństwa i błazenady, fantastyczne, błyskotliwe dialogi i barwne postaci, zarówno pierwszo, jak i drugoplanowe (jak matka Hinkla). Bywa zabawnie, wzruszająco, świat, w którym spokojnie w szpitalu można palić. Czasami, może i jest zbyt teatralnie, może i tempo się w pewnym momencie gubi, ale to nadal świetny film.

Ciekawostek moc.

Jack Lemmon i Walter Matthau zaprzyjaźnili się już na wczesnym etapie produkcji, połączyła icj wspólną miłość do footballu Pozostali przyjaciółmi do końca życia. To był ich pierwszy wspólny film.

Początkowo Jack Lemmon miał propozycję zagrania u boku dwóch innych aktorów, Franka Sinatry i Jackie Gleasona , ale nalegał, aby w filmie wystąpił z Walterem Matthau .

William Christopher , grający lekarza w szpitalu katolickim, jest najbardziej znany z roli księdza katolickiego w szpitalu wojskowym w serialu MASH

Produkcja musiała zostać wstrzymana na kilka tygodni po tym, jak Walter Matthau doznał zawału serca. Do czasu zakończenia zdjęć jego waga spadła , a w niektórych scenach nosił gruby czarny płaszcz, aby ukryć utratę wagi.

Kolejny etap nadchodzącej starości. Mam własne pudełeczko na lekarstwa. I konkretne dawki na rano i na wieczór. Do tego jeszcze leki do oczu, ale te nie mieszczą się w przegródkach. Najwyraźniej nadchodzi moment, w którym tylko herbatką bezie można się cieszyć.

Dziś kolejna rocznica śmierci aktorki Hanny Dunowskiej. I jak zwykle w tekstach jej poświęconych pojawia się fałszywa informacja. Mianowicie, że prowadziła Czar par w latach 1993–1996. Tak bywa, gdy nie ma się wiedzy i powtarza fałsz z Wikipedii. Aktorka, tylko przez kilka pierwszych odcinków towarzyszyła Krzysztofowi Ibiszowi w tym popularnym programie. Potem wyemigrowała do Australii. I jej obecność się skończyła.

Nadrobiłem małe zaległości i obejrzałem 4.i 5. sezon Farmy Clarksona. Znowu byłem świadkiem kolejnych sukcesów i porażek znanego dziennikarza jako farmera, a także właściciela pubu.

I ponownie bywa zabawnie i bywa wzruszająco. Kto by pomyślał, że tak dorosły facet i facet, który bywa tak złośliwy, wzruszy się przy świnkach. Czasami bywa jednak już nudnawo, jak na mój gust za dużo było materiałów o traktorach i innych maszynach. Ale cudnie ogląda się różnych pasjonatów rolnictwa, czy przyrody (jak dziewczyna od dzikich ptaków). Tym razem bywa też dramatycznie, a wszystko to przez problemy zdrowotne Jeremyego. Ogólnie rzecz ujmując, to nadal ciekawa produkcja. Pokazująca z jakimi problemami mierzy się współczesne rolnictwo i jak się zmienia (farma krów w Rotterdamie, to trzeba zobaczyć).

Zmarła Iga Cembrzyńska. Aktorka, piosenkarka, scenarzystka, reżyserka. Kobieta instytucja.

Przez lata z mężem Andrzejem Kondratiukiem[ tworzyli duet artystyczny. W jego filmach tworzyła ciekawe kreacje aktorskie. Ich współpraca zaczęła się od Hydrozagadki. W tym filmie Cembrzyńska wyśpiewała czołówkę, a zrobiła to tak, że klękajcie narody. Potem w Gzowie tworzyli te własne filmy, pełne uroku i ich wrażliwości na świat, przyrodę.

Oprócz grania w filmach męża grała u Barbary Sass (Krzyk, Dziewczęta z Nowolipek, Rajska Jabłoń), Wojciecha Jerzego Hassa (Rękopis znaleziony w Saragossie), Jerzego Gruzy (Mieszczanin Szlachcicem) czy Tadeusza Konwickiego (Salto). Pojawiała się w serialach, taki jak: Stawka większa niż życie, Hotel Polanów i jego goście, Crimen, Panna z mokrą głową.

Miała zagrać w filmie Jerzego Rzeszewskiego Miłości Ci wszystko wybaczy. Jedna rolę Hanki Ordonówny zagrała Dorota Stalińska.

W 2000 zadebiutowała jako reżyserka dokumentem Pamiętnik filmowy Igi C. Potem zrealizował jeszcze dwa dokumenty w 2002 48 godzin z życia kobiety o kick-bokserce Agnieszce Rylik, a w 2003 – Ikar w spódnicy o Małgorzacie Margańskiej, mistrzyni świata w szybownictwie akrobatycznym.

Śpiewała piosenki Agnieszki Osieckiej, Jeremiego Przybory, Ryszarda Wojtyłło. Zdobywała nagrody na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.

Glen Hansard nie żyję. Zginął w wypadku motocyklowym. Pierwszy Irlandczyk, który zdobył Oscara za najlepszą piosenkę. I w moim rankingu oscarowa piosenka Falling Slowly z filmu Once, jest jedną z najładniejszych piosenek wyróżnionych przez Amerykańską Akademie Filmową. Inspirował się przed wszystkim : Leonardem Cohenem , Bobem Dylanem i Van Morrisonem.